Ελαιόλαδο

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, η θεά της σοφίας, Αθηνά φιλονίκησε με το θεό της θάλασσας, Ποσειδώνα, για την προστασία και την ονομασία της νεοϊδρυθείσας πόλης του βασιλιά της Αττικής,  Κέκροπα. Αποφασίστηκε λοιπόν, ότι η πόλη θα έπαιρνε το όνομα του θεού που θα προσέφερε το πολυτιμότερο δώρο στους πολίτες της, παρουσία των υπόλοιπων θεών του Ολύμπου.

 Οι δύο αντιμαχόμενοι θεοί ανέβηκαν πάνω στον βράχο της Ακρόπολης. Πρώτος ο Ποσειδώνας χτύπησε την τρίαινα στο βράχο και ανάβλυσε μια πηγή με θαλασσινό νερό. Στη συνέχεια, η Αθηνά χτύπησε το ραβδί της τη γη κι εμφάνισε το δέντρο της ελιάς γεμάτο καρπούς. Η Αθηνά δώρισε στους πολίτες την πρώτη ελιά του κόσμου, η οποία θεωρήθηκε υπόσχεση της δόξας, της ειρήνης και της ευημερίας της πόλης. Στη θεϊκή αναμέτρηση υπερίσχυσε η θεά και έτσι δόθηκε το όνομα της στην πόλη των Αθηνών και εκείνη δίδαξε στους πολίτες την καλλιέργεια της ελιάς.

Η Ελιά, σύμβολο ειρήνης ,σοφίας, αφθονίας ,δύναμης και γονιμότητας αποτελεί ιερό δέντρο και λατρεύτηκε από την αρχαιότητα. Αποτέλεσε έτσι και σύμβολο του ολυμπιακού ιδεώδους, γι’ αυτό και το μοναδικό βραβείο που έπαιρνε ο Ολυμπιονίκης ήταν ένα στεφάνι από τα κλαδιά της, ο «κότινος».

Ο φυσικός χυμός των καρπών της ελιάς, το ελαιόλαδο, ήταν το έπαθλο που δίδονταν στους νικητές των αγώνων στα Παναθήναια, που γίνονταν προς τιμήν της θεάς Αθηνάς. Το ελαιόλαδο αυτό συλλέγονταν από τις ιερές ελιές της θεάς, τις «Μορίες» Ελιές.

 

Το ζωογόνο δέντρο της ελιάς είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη ζωή και τη διατροφή των ανθρώπων της Μεσογείου και ιδιαίτερα των Ελλήνων. Η προνομιακή γεωγραφική θέση της Κρήτης, το εύκρατο κλίμα και η γεωμορφολογία της είναι οι κύριοι παράγοντες που συνετέλεσαν στην ανάπτυξη της ελαιοκαλλιέργειας στο νησί. Τα ιστορικά ευρήματα επιβεβαιώνουν ότι κατά τη Μινωική εποχή η συστηματική καλλιέργεια της ελιάς και το εμπόριο του ελαιολάδου συνέβαλαν σημαντικά στην οικονομική ανάπτυξη του νησιού.

 

Το ελαιόλαδο είναι αναπόσπαστο στοιχείο της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, αγαθό πολύτιμο, συνυφασμένο με τον ανθρώπινο μόχθο.
Ο «υγρός χρυσός», όπως το αποκαλούσε ο Όμηρος, είναι η κορωνίδα της ελληνικής μεσογειακής διατροφής και αποτελεί  ένα σπουδαίο διατροφικό θησαυρό με πολυάριθμα πλεονεκτήματα στην ανθρώπινη υγεία.